Eindelijk zijn we van Wolfs tut verlost. Hij ging de tutten na onze vakantie aan zee in de vuilnisbak gooien, maar daar kwam niks van in huis. Dus dachten we eerder aan Sinterklaas (zoals dat bij Wout gelukt is).
Maar bij het begin van het schooljaar kwam hij zelf op het idee om de tut aan de nieuwe juf te geven, alleen vond hij dat 's avonds geen goed idee meer. Waarop hij greep naar reservetut 1. In totaal waren er 4 tutten, dus de vijfde dag was er een groot probleem. Na een aantal zenuwslopende avonden (vooral voor Katleen) is het dan toch gelukt. En nu zijn we tutvrij. Wies heeft er nog wel eentje, maar dat is omdat in de kribbe alle kindjes een tut hebben. Hij ligt gewoon in haar bed, soms neemt ze hem vast, af en toe steekt ze die eens in haar mond als ze show wil verkopen. Warre heeft geen tut. Houden zo.
