Wout de scout

Vorige zondag trok Wout dus naar de scouts, net als een aantal van zijn klasgenoten. Zowel ouders als kinderen waren een beetje onder de indruk van de drukte bij het begin van de vergadering. Met een klein hartje stonden ze te wachten op de groepsindeling (er zijn twee kapoenengroepen), maar dan bleek dat ze alle zeven in dezelfde groep zaten. En weg waren ze!

Na de vergadering haalde Wout een muntje uit zijn zak en trok meteen naar de groepswinkel "om een uniform te kopen". Het was dus leuk geweest. Binnen een maand gaan ze al op weekend. Wie weet is dit het begin van heel wat mooie scoutsjaren...

Op die prachtig zonnige namiddag gingen wij ondertussen fietsen, een mooi fietstochtje langs de vaart tot in (een ijsjeszaak in) Boortmeerbeek en weer terug. Toen Wout dit hoorde vond hij het niet fijn dat wij ook iets leuk gedaan hadden zonder hem, dus legden wij hem uit dat wij voortaan wel niet elke zondagnamddag gewoon zitten te wachten tot het weer vijf uur wordt.

Pogingen

Warre staat nu vaker en langer zonder steun. Klapt in de handjes, doet hoera en zo. Vanmorgen op de badkamer volgden er een drietal stapjes. Voor de eerste keer. Daarna bleven ze weer weg. Maar heel lang zal het nu niet meer duren...

Scouts

Wat wordt Wout groot... Vorige zondag gingen we hem inschrijven bij de scouts van Thila Coloma, de grootste groep van Mechelen. Een groep met een goede reputatie, totems en uniform, een groot terrein en aangrenzend speelbos. Volgende zondag start hij bij de kapoenen. Hopelijk vindt hij het leuk...

Gefopt

Deze morgen ging Katleen samen met Wolf en Wies eerst Warre naar de creche brengen, terwijl Wout zijn fiets al ging vastmaken op school. Daar aangekomen verkondigde hij tegen Tine dat hij helemaal alleen naar school gefietst was. Omdat Tine er op vakantie bij was toen Wout helemaal naar zee gelopen was, omdat wij nergens te bekennen waren en Wout het zo overtuigend bracht, begon ze toch wel even te twijfelen. Dus kreeg ik plots telefoon op het werk van Lies om te vragen of we Wout niet kwijt waren. Waardoor we drie dingen die we al wisten herbevestigd zagen: Wout kan overtuigend liegen, heeft gevoel voor humor en de Luchtballon-ouders zijn een groepje fijne mensen. Daarna stapte Wout naar Nabila: "Die heb ik goed gefopt, he!"

Klokkenwerpen

Op Open Monumentendag kon je de onafgewerkte Belforttoren van het stadhuis bezoeken, die tot in de negentiende eeuw ook dienst deed als gevangenis. Wout en Wolf wilden de cellen gaan bekijken, maar toen we er aankwamen waren alle rondleidingen al volzet. Dan maar even in de kathedraal naar de tentoonstelling gaan kijken rond de opgravingen op het Sint-Romboutskerkhof, met de stoffelijke resten van de Boerenkrijgers die in Mechelen gefusilleerd werden. Er lagen ook twee geraamtes tentoongesteld, wat nog restte van het bekken/schaambeem stak wat omhoog, wat Wout tot de anatomische vaststelling bracht dat dit zeker een skelet van een man was, gezien het een piemel had. (gelach van omstaanders)

Samen met de Open Monumentendag was er ook het Gildenjuweel in Mechelen, een bijeenkomst van schuttersgildes en andere folkloristische verenigingen. Optocht door de stad met praalwagens én Opsinjoorke opwerpen, schietstanden en andere animatie. Met als afsluiter het traditionele klokkenwerpen (sinds 1946). Dat gaat dan zo: uit de Sint-Romboutstoren wordt een klok over een touw naar het stadhuis neergelaten, halverwege de Grote Markt gaat die klok open en vallen er allerlei kleine klokjes uit. Oorspronkelijk gebeurde dit met een lont en kartonnen klokjes, ondertussen met een zendertje en rode plastieken klokjes. Hier vind je een filmpje uit 1954, uit de beelden blijkt dat het er toen ook woelig aan toe ging!

Nu bleek dit, ondanks herhaalde oproepen via de luidsprekers, nog steeds geen kindvriendelijk gebeuren, er werd gelopen, gesprongen, en in dit gewoel belandden enkele mensen op de grond. Ik maande Wout en Wolf dus aan om gewoon te blijven staan, niet te lopen, nam Wies op de arm en kijk: de zevende klok ging recht boven ons hoofd open en één klokje viel recht in mijn opgestoken linkerhand. Zat er toch wel een nummertje in zeker! Elk jaar worden er twintig gegraveerde bronzen klokken uitgedeeld aan de gelukkigen die een nummertje kunnen vangen, en nu zijn wij dus de trotse bezitters van een echt Mechels klokje jaargang 2011. De kids liepen blij klingelend naar huis, en elke schooldag wordt er nu bij ons thuis het klokje geluid als de jassen aan moeten om te vertrekken...

Deuren

De piratenburcht heeft een valkuil. Wolf noemt dit de deurval.

Dat herinnerde mij aan een van onze favoriete woorden: de "deurkaas". Het moet zowat twee jaar geleden zijn toen hij aan tafel begon te zeuren omdat hij een deurkaas wou. Het heeft ons toch heel wat tijd gekost om te snappen wat hij bedoelde. Het was een periode waarin ze vaak naar de film Monsters Inc. keken. De spannende finale speelt zich af in een Star Wars/kathedraalachtige opslagplaats van de deuren, waar die aan rails allemaal als plakjes kaas door de lucht zweven. Een deurkaas is dus een rechthoekig plakje kaas, met de kaasschaaf van een stuk Hollandse kaas gesneden. Het woord wordt hier nog steeds in die betekenis gebruikt.

Terug naar school

En zo vertrokken ze vandaag, Wout fier op zijn nieuwe zelfgekozen boekentas. Wies miste haar boezemvriendin Norah in de klas maar deed het goed (ze speelde heel de tijd met Norah op de speelplaats). Wolf was vanmorgen thuis wat sipjes maar is goed begonnen in de derde kleuterklas, en Wout was enthousiast omdat hij al 2 woordjes geleerd had (ik en rik). Bij het slapengaan vertelde hij dat hij snel veel woordjes wilde leren, want hij wou nu ook boeken lezen.